Βίντεο από την παρέμβαση & το δρώμενο ενάντια στην καθήλωση που έγινε στο 1ο Ψυχιατρικό Συνέδριο της Ανατολικής Ευρώπης, στη Θεσσαλονίκη, τον Σεπτέμβριο του 2007.
Κατά τη διάρκειά της παρέμβασης, μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο:
_____________
Χιλιάδες έγκλειστοι στα Ψυχιατρεία όλων των βαλκανικών χωρών υφίστανται αυτή την ώρα την ψυχιατρική βαρβαρότητα και βιώνουν κάτω από τις πιο άθλιες συνθήκες τον κοινωνικό, αλλά και τον βιολογικό τους θάνατο.
Χιλιάδες έγκλειστοι βιώνουν τη μηχανική ή χημική καθήλωση, υποβάλλονται σε Ηλεκτροσόκ, ή βρίσκονται στην απομόνωση και στερούνται με το πρόσχημα του «θεραπευτικού μέτρου» τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Δηλαδή, το δικαίωμα να είναι άνθρωποι.
Η κατάσταση αυτή δεν είναι επιλογή τους.
Είναι επιλογή ενός κοινωνικού - πολιτικού -πολιτισμικού κατεστημένου, το οποίο για να διατηρήσει την ισορροπία του μοντέλου ανάπτυξης και αναπαραγωγής του, χρειάζεται τον κοινωνικό έλεγχο, αλλά και την κοινωνική εξόντωση όλων εκείνων που απειλούν την ισορροπία του. Αυτή η επιλογή αποκαλύπτεται στη διάδραση πολλών παραγόντων. Ποιοι είναι αυτοί;
Είναι οι επιστήμες εκείνες, οι οποίες με την επινόηση διαφόρων ψυχιατρικών, ψυχολογικών και κοινωνιολογικών θεωριών, έρχονται να διαμορφώσουν και να οριοθετήσουν αυθαίρετα, αλλά «με επιστημονικούς όρους», τη διάκριση μεταξύ «φυσιολογικού» και «μη-φυσιολογικού», «υγιούς» και «ψυχασθενούς».
Είναι κυρίως η Ψυχιατρική, η οποία - παρατηρώντας, περιγράφοντας και κωδικοποιώντας με την επιστημονική αυθαιρεσία της ψυχιατρικής νοσογραφίας στην παραδοσιακή, στη βιο-ψυχοκοινωνική και στην κοινοτική της εκδοχή σε συνέργεια με τη Δικαιοσύνη και τις φαρμακοβιομηχανίες - κατασκευάζει την έννοια της επικινδυνότητας και του επικίνδυνου ψυχασθενή.
Είναι οι κυρίαρχες πολιτικές ψυχικής υγείας, οι οποίες κατευθύνονται αποκλειστικά από δημοσιονομικά κριτήρια και κινούνται σε μια κατεύθυνση μείωσης του «βάρους» της δημόσιας δαπάνης και της ιδιωτικοποίησης ή της μείωσης των εγκλείστων με τη μεταφορά τους από τις κρατικοδίαιτες «μη-κερδοσκοπικές εταιρείες» σε νέου τύπου ιδρυματικές δομές στην κοινότητα.
Είμαστε εμείς οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας, που εγκλωβισμένοι σε διαδικασίες και μηχανισμούς αλλοτρίωσης, αποποιούμαστε ακόμα και την ανθρώπινη υπόστασή μας και μετατρεπόμαστε, μέσα από το σύστημα εκπαίδευσης, σε εκπαιδευμένα εργαλεία άσκησης βίας σε συνανθρώπους μας.
Είμαστε εμείς οι πολίτες που με την ανοχή μας απέναντι στον εγκλεισμό και στην εξόντωση των συμπολιτών μας, συντηρούμε και αναπαράγουμε αυτή την κατάσταση.
Το αίτημα, λοιπόν, για την απαγόρευση και ποινικοποίηση της άσκησης κάθε μορφής βίας στην Ψυχιατρική και για την κατάργηση των τόπων εγκλεισμού δεν είναι απλά ένα ανθρωπιστικό ζητούμενο, αλλά και ένα αίτημα για τη δική μας απελευθέρωση από την αλλοτρίωση που βιώνουμε κι εμείς οι ίδιοι.
ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ
