rss feed script designed and coded by beeman (modified by Lupin and VisiGod) http://tracker.stigalaria.org Thu, 11 Mar 2010 00:55:58 -0500 (c) 2010 Galaria Tracker - stigalaria.org Πωλείται ζωή - Εξάντας

Οδοιπορικό στην αγορά νερού της Χιλής όπου, μέσα από μια διαδικασία μετοχοποίησης των υδάτινων πόρων, το νερό κατέληξε ιδιοκτησία εταιρειών που το εκμεταλλεύονται στη μεταλλευτική ζώνη, με αποτέλεσμα ιθαγενικές κοινότητες να αντιμετωπίζουν τη δίψα και την ερημοποίηση.



Μπορείτε να φανταστείτε μια αγορά νερού; Μια αγορά, όπου ιδιοκτήτες μετοχών νερού θα το πουλούσαν και θα το αγόραζαν, ενώ άλλοι θα κερδοσκοπούσαν πάνω στην τιμή του χωρίς να το χρειάζονται; Πως θα ήταν η ζωή, εάν όλα τα νερά του πλανήτη, επιφανειακά ή υπόγεια, τα νερά των ποταμών, των λιμνών και των παγετώνων, ανήκαν σε ιδιώτες;

Το “Πωλείται Ζωή” εξετάζει την μεγαλύτερη αγορά νερού του κόσμου που έχει στηθεί στην Χιλή. Εκεί όπου οι υδάτινοι πόροι της χώρας δεν ανήκουν στο κράτος αλλά σε ιδιώτες και μία εταιρεία μπορεί να είναι ιδιοκτήτης ενός ολόκληρου ποταμού και να κατέχει ποσότητα νερού ίση με το Βέλγιο. Εκεί, όπου το νερό έχει μετατραπεί από δημόσιο αγαθό ζωής σε ιδιοκτησία, και ένα «δικαίωμα νερού» μπορεί να κοστίζει όσο ένα σπίτι.

Ακόμα και στην έρημο της Ατακάμα, που θεωρείται η ξηρότερη περιοχή του πλανήτη, οι μεταλλευτικές εταιρείες – μεγαλο-ιδιοκτήτες του μακρύτερου ποταμού της Χιλής, Ρίο Λόα – αντλούν τεράστιες ποσότητες και χρησιμοποιούν το πολύτιμο νερό για να ξεπλένουν μέταλλα, καταδικάζοντας χιλιάδες ιθαγενείς και χωριά αγροτών στην δίψα και τη φτώχεια.


_________________

Ο Ημιόροφος  -  Βιντεοθήκη του Ημιορόφου

]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=eebe34ee7c4a37b415dfc1082ac674dfad04e30a http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=eebe34ee7c4a37b415dfc1082ac674dfad04e30a Mon, 01 Mar 2010 19:56:40 -0500 Κι εγώ για μένα - του Τζώρτζη Γρηγοράκη

Ταινία μικρού μήκους· το εικοσιτετράωρο ενός ανθρώπου που έχει χάσει και τα δυο του χέρια. Με χιούμορ. Και με τσαμπουκά.

μορφή: .mp4
μέγεθος: ~280MB

_________________

Ο Ημιόροφος  -  Βιντεοθήκη του Ημιορόφου
]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=dd6592145f627d7c30fb75e15b7ac91efcf37bfd http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=dd6592145f627d7c30fb75e15b7ac91efcf37bfd Sat, 13 Feb 2010 10:35:14 -0500 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=2d63f87d1124ac69d1afeace5ab9023dd88df321 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=2d63f87d1124ac69d1afeace5ab9023dd88df321 Sun, 31 Jan 2010 09:24:29 -0500
Στον ίδιο χώρο, κυματίζουν σημαίες διάφορων κρατών που οι λαοί τους θεωρούνται ότι ανήκουν στη λευκή φυλή.  Η ελληνική σημαία είναι από τις πρώτες. Δίπλα στο ξύλινο σπίτι που χρησιμεύει ως συνεδριακός χώρος παίζουν μικρά παιδιά με στολές. Οι γονείς τους τα προορίζουν για τη νεολαία της ΚΚΚ.

Το βράδυ, με τη λήξη του συνεδρίου, ο φακός της Εμπόλεμης Ζώνης, καταγράφει σπάνιες εικόνες από το κάψιμο του ξύλινου σταυρού. Μια τελετή που σε άλλες εποχές σηματοδοτούσε την έναρξη των διώξεων και το λιντσάρισμα δεκάδων Αφροαμερικανών.

Σήμερα τα μέλη της ΚΚΚ δεν φορούν κουκούλες και λευκούς μανδύες παρά μόνο σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις.  Το κοστούμι και η στολή με τα ανάλογα διακριτικά χαρακτηρίζει την πολιτική στροφή της οργάνωσης που ισχυρίζεται ότι στις μέρες μας αποκηρύσσει κάθε πράξη βίας.

Στην Αμερική του Μπαράκ Ομπάμα και της βαθιάς οικονομικής κρίσης, τέτοιες ακραίες οργανώσεις και ομάδες ανασυγκροτούνται, στρατολογούν νέα μέλη και επανέρχονται στο προσκήνιο. Χρησιμοποιούν το ιδεολόγημα της υπεροχής της λευκής φυλής έναντι των άλλων φυλών, τον αντισημιτισμό, και την ομοφυλοφοβία. Με τη ρητορική, τη δράση και τις τελετές τους, ξυπνούν ανατριχιαστικές μνήμες βίας και πράξεων καταπίεσης και εκφοβισμού. ]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=584f7e84ca44e782de4e190a2be8f56bbeafe562 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=584f7e84ca44e782de4e190a2be8f56bbeafe562 Wed, 20 Jan 2010 09:02:14 -0500
Το "Infowar" εξερευνά τις αλήθειες και τους μύθους για το ρόλο του Ισραηλινού λόμπι στη διεθνή διπλωματική σκηνή.

Η εκπομπή παρακολουθεί ένα θέμα που προκαλεί θυελλώδεις συζητήσεις στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ., με τη βοήθεια των απόψεων που έχουν καταθέσει πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και δημοσιογράφοι όπως ο Τζίμι Κάρτερ, ο Χένρι Κίσινγκερ, ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Ρόμπερτ Φισκ κ.ά.

Επίσης το Infowar δίνει το λόγο σε παλαιστίνιους ράπερ αλλά και ξένους σκιτσογράφους και γελοιογράφους για να διηγηθούν την ιστορία αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις στην αραβοϊσραϊλινή διένεξη. Συγκροτήματα όπως οι DAM και ο Iron Sheikh παρουσιάζουν τις δικές τους hip hop "αναλύσεις" για ένα από τα πιο θερμά σημεία του πλανήτη.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=2173517f2436429b91da212603b281d6e4aef920 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=2173517f2436429b91da212603b281d6e4aef920 Wed, 20 Jan 2010 08:25:28 -0500
Οι χρηματιστές στον ανεπτυγμένο κόσμο τζογάρουν με τα τρόφιμα, ανεβοκατεβάζοντας τις τιμές, παίζοντας με το θεμελιώδες δικαίωμα των ανθρώπων να έχουν πρόσβαση στο φαγητό. Την ίδια στιγμή σχεδόν ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σε όλο τον κόσμο υποσιτίζονται και 25.000 πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα.

Μήπως η Γη αδυνατεί πλέον να θρέψει τους κατοίκους της; Τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο! Η κρίση των τροφίμων, όπως θα περάσει στην ιστορία, συμβαίνει την στιγμή που ο πλανήτης παράγει περισσότερο φαγητό από ποτέ.

Το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Αφθονία», που παρουσιάζει η εκπομπή Εξάντας του Γ. Αυγερόπουλου ξεδιπλώνει μπροστά σας το βασίλειο του Παραλόγου, τις διαπλοκές ενός συστήματος, στο οποίο υπάρχει μεν επάρκεια φαγητού, αλλά είναι τόσο ακριβό που οι φτωχοί δεν μπορούν να το αγοράσουν.


Ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες όταν ένα θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα μετατρέπεται σε εμπορεύσιμο αγαθό στο παγκόσμιο χρηματιστηριακό καζίνο; Την άνοιξη του 2008, σχεδόν ταυτόχρονα, σε 33 χώρες σε όλο τον κόσμο, ξέσπασαν πρωτόγνωρες διαδηλώσεις, με ένα κοινό αίτημα. Άνθρωποι στα όρια της απόγνωσης κατέλαβαν τους δρόμους, σε κάποιες περιπτώσεις και τα όπλα, προκειμένου να διεκδικήσουν το όπως φαίνεται όχι αυτονόητο δικαίωμά τους, να έχουν πρόσβαση στο φαγητό. ]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=3dcd72c1deab2f16bc63356d25b775d7d56866ca http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=3dcd72c1deab2f16bc63356d25b775d7d56866ca Wed, 20 Jan 2010 08:18:51 -0500 Είναι εξέγερση και δεν θέλουμε διάλογο,
μόνο όπλα
Θα έχετε μόνο φωτιές
Θα ξεπλύνουμε την σημαία της ειρήνης με μπαρούτι
Τώρα μόλις έσφαξα την Αυτοκρατορία
Είναι το ξεσήκωμα των θυμάτων του συστήματος
Θα τα σπάσουμε όλα στους δρόμους σας

Ο "τυχαίος" θάνατος των δύο νέων παιδιών στο Κλισί Σουμπουά του Παρισιού στις 27 Οκτωβρίου, πυροδότησε το θερμό Νοέμβρη του 2005 στη Γαλλία. Και για την ανυποψίαστη διεθνή κοινή γνώμη, πίσω από τις στάχτες των χιλιάδων καμένων αυτοκινήτων, ξεπρόβαλε το φάντασμα μιας Ευρώπης άγνωστης. Και μιας εξίσου άγνωστης Γαλλίας που φροντίζει να κρατά καλά κρυμμένα τα εκατομμύρια των "δεύτερης διαλογής" πολιτών της.

Ο Εξάντας, σε μια διεθνή δημοσιογραφική αποκλειστικότητα, κατάφερε να εισχωρήσει στα απροσπέλαστα γκέτο του Παρισιού, στην καρδιά των επεισοδίων. Και η κάμερα κατέγραψε την οργή των νεαρών που ασφυκτιούν χωρίς άλλη διέξοδο πέρα από τις κλοπές και τις πωλήσεις ναρκωτικών. Στην οθόνη εμφανίζεται για πρώτη φορά ο οπλισμός των "ταραξιών": Μικρά πυροβόλα όπλα, περίστροφα, αυτόματα, κοντόκανες καραμπίνες...

Οι νεαροί επιδεικνύουν φωτογραφίες τους με μυδραλιοβόλα…

Κάτοχοι της γαλλικής υπηκοότητας, γεννημένοι στη χώρα αλλά από γονείς μετανάστες, Αλγερινής, Μαροκινής ή Σενεγάλικης καταγωγής, οι περισσότεροι "ταραξίες" είναι καταδικασμένοι να ζουν στο σκοτάδι των γκέτο, δέκα μόλις λεπτά από το κέντρο της Πόλης του Φωτός.

Απομονωμένοι από την κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ζωή της χώρας εγκλωβίζονται στις "cite", όπως λέγονται τα τεράστια μπλοκ πολυκατοικιών που περικυκλώνουν την πόλη. Τα οικοδομικά συγκροτήματα που είναι χτισμένα με αρχιτεκτονική τέτοια ώστε είναι εύκολο κανείς να μπει σε αυτά, αλλά σχεδόν αδύνατο να βγει… ]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=64dbc0a6453b23e3cc1208d95a8259a6847b7d49 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=64dbc0a6453b23e3cc1208d95a8259a6847b7d49 Wed, 20 Jan 2010 08:14:11 -0500
Album title: Canti Partigiani - 700 giorni.

Γνωστά τραγούδια των ανταρτών - παρτιζάνων της Ιταλίας.

Track list:
Il passaggio dei partigiani.mp3  4.46 MB
Addio Lugano Bella.mp3 2.47 MB
Avanti popolo.mp3 2.97 MB
Bandiera rossa.mp3 2.98 MB
Bella ciao.mp3 2.27 MB
Col parabello in spalla.mp3 1.06 MB
Fischia il vento.mp3 2.44 MB
L'internazionale.mp3 2.58 MB
La Brigata Garibaldi.mp3 1.97 MB
La Guardia Rossa.mp3 1.79 MB
La rabbia esplode a Reggio Calabria.mp3 2.29 MB
Quel mazzolin di fiori.mp3 3.36 MB
Siamo L'Emilia Rossa.mp3 1.16 MB]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=a1c7a688303775f671711bb94bcea77846488a8b http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=a1c7a688303775f671711bb94bcea77846488a8b Thu, 07 Jan 2010 09:43:53 -0500

O Andrej Grubačić είναι ιστορικός και αναρχικός ακτιβιστής από τη Σερβία. Ήταν μέλος της Ελευθεριακής Ομάδας Βελιγραδίου και επίκουρος καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Βελιγραδίου. Συμμετείχε στη διοργάνωση της 3ης ευρωπαϊκής συνάντησης της PGA που πραγματοποιήθηκε το 2004 στο Βελιγράδι. Τα τελευταία χρόνια ο Grubačić ζει και δραστηριοποιείται στο Σαν Φρανσίσκο, όπου συμμετέχει στην κολλεκτίβα RETORT, στο αναρχικό βιβλιοπωλείο ''Bound Together Books'' και στο ZBalkans, βαλκανική έκδοση του Z Magazine.

Το 2008 κυκλοφόρησε το βιβλίο του ''Wobblies and Zapatistas: Conversations on Anarchism, Marxism and Radical History''.
Το αρχείο είναι σε μορφή pdf.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=06da855061a4de239375347943f0a4b34290cafb http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=06da855061a4de239375347943f0a4b34290cafb Thu, 07 Jan 2010 08:55:57 -0500

Οι Banda Bassotti είναι ένα ιταλικό γκρουπ ska-punk. Το όνομα Banda Bassotti είναι το όνομα στα ιταλικά των διάσημων κλεφτών της Disney, οι Μουργόλυκοι.
Οι Banda Bassotti είναι μια ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη μπάντα, με μια σαφή επαναστατική αριστερή ιδεολογία που επιπλέον συμμετέχει σε  πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στη Νικαράγουα, το Ελ Σαλβαδόρ, την Παλαιστίνη και στη χώρα των Βάσκων. Οι δίσκοι τους κυκλοφορούν από τη δική τους δισκογραφική Gridalo Forte.

Στο torrent υπάρχουν τα album:

1992 - Figli della stessa rabbia
1994 – Bella Ciao
1995 - Avanzo de Cantiere
2001 - Un Altro Giorno D'Amore
2002 - L'altra faccia dell'impero
2003 - Asi Es Mi Vida
2004 - Amore e odio
2006 - Vecchi Cani Bastardi
2008 - Viento Lucha Y Sol]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=1e48a10a89eeda18a37fb2d0cda3055cbe51beff http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=1e48a10a89eeda18a37fb2d0cda3055cbe51beff Thu, 07 Jan 2010 08:36:23 -0500 Με υπότιτλους.

This is the story of those who live in a constant Sunday, those who spend mondays under the Sun. The story of people who worked in a dockyard but now are unemployed.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=8590a3b2651d51c77e0b9fddc2c55bb07317ab8c http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=8590a3b2651d51c77e0b9fddc2c55bb07317ab8c Wed, 06 Jan 2010 04:35:12 -0500 The God Who Wasn't There is a 2005 independent documentary written and directed by Brian Flemming. The documentary questions the existence of Jesus, examining evidence that supports the Christ myth theory against the existence of an historical Jesus, as well as other aspects of Christianity

[edit] Jesus myth hypothesis
Most of the film is a presentation of the argument for the Jesus myth hypothesis. Flemming and interviewees in the film make these claims:

The history of Christianity, especially the doctrine of the earliest Christians, is consistent with Jesus having been a mythical character, with historical details only added on later.
The Epistles of Paul, which were written before the Gospels, show no awareness on the part of the author that Jesus was supposed to have been a human being who recently lived. Paul mentions only the crucifixion, the resurrection and the ascension and presents them as having occurred in a mythic realm rather than an earthly one.
The death-resurrection-ascension sequence was common in previous mythologies and religions, making it more likely that the Jesus character was inspired by his similar forebears than that he actually lived on Earth.
Other details of the Jesus biography offered in the Gospels also have precedent in previous mythologies and religions, especially Judaism. For example, the "Massacre of the Innocents" scene appears to be directly inspired by a nearly identical story in Exodus.
[edit] Other criticisms of Christianity
Besides defending the Jesus myth hypothesis, the film criticizes some other aspects of Christianity:

Flemming argues that moderate Christianity makes even less sense than a fundamentalist interpretation of Christian doctrine, asserting that the Bible contains many messages incompatible with toleration of non-Christians, who reject Jesus as the Savior of Christian doctrine and (in Flemming's view) must therefore be regarded by Christians as damned.
Flemming sees God's demand that people believe in him or be damned as essentially mind control. He interprets Mark 3:29 and similar passages as damning anyone who doubts the existence of the Holy Spirit. He is appalled by the notion that Jesus will forgive murder, theft, and any other sin but not this type of disbelief.
Because Jesus knows people's innermost thoughts, and that therefore one must police one's thoughts to avoid any doubt, Flemming summarizes this idea with the statement that the greatest sin in Christianity is "to think."
Flemming asserts that Christians have historically been obsessed with blood sacrifice, and illustrates this viewpoint by pointing out that Mel Gibson's 2004 film The Passion of the Christ, which contains few very scenes that do not feature graphic violence or suffering, was more successful than any other previous film about Jesus.
The film references poll results indicating that 40% of Americans believe, to some degree, that Jesus will come back to Earth in their lifetime, and that this sort of thinking is not conducive to long-term governmental policies]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=ef6d61ba7a0db4682c63a33de1c3c1d3bf1b6d44 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=ef6d61ba7a0db4682c63a33de1c3c1d3bf1b6d44 Sun, 03 Jan 2010 12:23:05 -0500 και το Δήμο Ζαμάνο.  Ο Σαδίκης συνέχισε να συνθέτει. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τον Αγγελάκα και τους Επισκέπτες.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=d6d56adf2ebb91a37f572b755c6f5ac77b2f5128 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=d6d56adf2ebb91a37f572b755c6f5ac77b2f5128 Sat, 02 Jan 2010 16:24:26 -0500

Summary:
Bullied at school and ignored and abused at home by his indifferent mother and older brother, Billy Casper (David Bradley), a 15-year-old working-class Yorkshire boy, tames and trains his pet kestrel falcon whom he names Kes. Helped and encouraged by his English teacher Mr. Farthing (Colin Welland) and his fellow students, Billy finally finds a positive purpose to his unhappy existence, until tragedy strikes.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=e20fdbc5f4f2d1b168701aa35334cfb878dd37f8 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=e20fdbc5f4f2d1b168701aa35334cfb878dd37f8 Sat, 02 Jan 2010 09:07:15 -0500

Το cd που συνοδεύει τη μικρή έκδοση του βιβλίου «Che, εικόνες μιας ζωής». Περιέχει τα κάτωθι 5 τραγούδια, εμπροσθόφυλλο, οπισθόφυλλο και την απόδοση στα ελληνικά των 5 τραγουδιών.

Τραγούδια:
Lo Eterno
El Aparecido
Andes Lo Que Andes
Quitarra Por La Revolución
Che Guevara
Bitrate: 192Kbps
Format: mp3]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=ba82e7d87dd38206a2706215a4410e730993de40 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=ba82e7d87dd38206a2706215a4410e730993de40 Wed, 30 Dec 2009 12:05:49 -0500 Subtitles: Greek (embedded)
Website: http://www.usnowfilm.com/


Us Now - A film project about the power of mass collaboration, government and the internet.

Can we all govern? Us Now looks at how 'user' participation could transform the way that countries are governed. It tells the stories of the online networks whose radical self-organising structures threaten to change the fabric of government forever. Us Now follows the fate of Ebbsfleet United, a football club owned and run by its fans; Zopa, a bank in which everyone is the manager; and Couch Surfing, a vast online network whose members share their homes with strangers.]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=e0d0facea84f0b29c2eafb0e33135a83446854e9 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=e0d0facea84f0b29c2eafb0e33135a83446854e9 Sun, 20 Dec 2009 16:34:39 -0500 Έτος Α' προβολής: 2001
Είδος: Δράμα
Ανάλυση εικόνας: 624 x 352, 16:9
Video codec: XviD ISO MPEG-4
Video bitrate: 1023 και 954
Framerate: 25.000
Audio codec: 0x0055 MPEG-1 Layer 3
Audio bitrate: 48000Hz  160 kb/s tot
Αριθμός καναλιών ήχου: 2
Διάρκεια: 2 ώρες και 8 λεπτά
Σενάριο: Laurent Cantet, Robin Campillo
Φωτογραφία: Pierre Milon
Μουσική: Jocelyn Pook
Ερμηνείες: Aurelien Recoing, Karin Viard, Serge Livrozet
Παραγωγή: Haut et Court
Βραβεία - Συμμετοχές: Χρυσό Λιοντάρι στο τμήμα "Κινηματογράφος του σήμερα" στο Φεστιβάλ Βενετίας 2001, Χρυσή Λύκαινα στο Φεστιβάλ Μόντρεαλ 2001, Βραβείο κοινού και Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Μπελφόρ 2001
http://www.imdb.com/title/tt0279065/

Μαζικές αυτοκτονίες παρατηρούνται συνήθως στις θρησκείες και στις αιρέσεις και δεδομένω ότι τους τελευταίους 20 μήνες έχουν αυτοκτονήσει 25 άτομα και 9 έκαναν αποτυχημένη απόπειρα στην France Telecom, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει στις μέρες μας:

"Η θρησκεία της εργασίας"
Γαλλία, 1993. Ο Jean-Claude Romand ζει εδώ και 18 χρόνια μια διπλή ζωή. Οικογένεια και φίλοι γνωρίζουν ότι εργάζεται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Όμως αυτός εν ώρα εργασίας περιπλανιέται στις Γαλλικές Άλπεις. Στον κίνδυνο να αποκαλυφθεί η αλήθεια, θα δώσει τέλος στο θέατρο: θα δολοφονήσει την οικογένεια του.
Γαλλία, 2001. Ο 40χρονος σκηνοθέτης Laurent Cantet γυρίζει την ταινία L' Emploi du Temps (Ελεύθερος ωραρίου). Η προηγούμενη του Ressources humaines/ Ο Ανθρώπινος Παράγοντας προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το1999: σ' αυτήν επικεντρόταν στον χώρο ενός εργοστασίου και στο πως οι εργασιακές σχέσεις επιδρούν στις οικογενειακές. "Υπάρχει μία θρησκεία της εργασίας που μας περιβάλλει" δηλώνει, "είμαστε όλοι διαποτισμένοι από την ιδέα ότι είναι ντροπή να μην έχεις δουλειά".
Ο ήρωας στην ταινία L' Emploi du Temps ως ένας άλλος Ripley ζει μέσα στο ψέμα του. Ο Βενσάν, σύμβουλος επιχειρήσεων, δεν τολμά να ομολογήσει στη γυναίκα του και τους φίλους του ότι έχει απολυθεί. Περνάει τις μέρες του στους δρόμους, φτιάχνοντας φανταστικά πλάνα εργασίας κι επισκεπτόμενος μόνο τα Σαββατοκύριακα την οικογένειά του. Οικοδομώντας έναν ψεύτικο κόσμο γύρω του, το να επινοεί ένα νέο πλάνο εργασίας αποτελεί πλέον τη μοναδική δουλειά του. Εμπνεόμενος ελεύθερα από την περίπτωση του Ζαν-Κλοντ Ρομάν, ο οποίος επί 20 χρόνια έλεγε ψέματα ότι δούλευε στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, ο Laurent Cantet σχεδιάζει το πορτρέτο ενός μυθομανούς, ο οποίος είναι θύμα των σύγχρονων κοινωνικών μύθων περί επιτυχίας και των αλλοτριωτικών σχέσεων εργασίας.
Ο Laurent Cantet περιγράφει την σχέση της ταινίας του με την περίπτωση του Ζαν-Κλοντ Ρομάν: "Ο Ρομάν διέκοψε τις σπουδές του στο δεύτερο έτος της ιατρικής χωρίς να ενημερώσει την οικογένειά του. Μετά για 18 περίπου χρόνια άφησε όλους να πιστέψουν ότι εργάζεται ως ερευνητής στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα του, σκότωσε ολόκληρη την οικογένειά του. Είναι ένας αρκετά παράδοξος τρόπος επινόησης μιας ψεύτικης εργασίας απ' όπου υιοθέτησα κάποια στοιχεία, όπως το να κλέβεις χρήματα από τους συγγενείς σου. Όλη όμως η υπόλοιπη ταινία δεν σχετίζεται με αυτή την ιστορία, το ψέμα δεν λειτουργεί ως προστατευτικό κάλυμμα και ο πρωταγωνιστής δεν είναι ψυχοπαθής".
Αξίζει να αναφερθεί άλλη μια ενδιαφέρουσα πτυχή της ταινίας. Στις άσκοπες περιπλανήσεις του ο Βενσάν συναντά έναν άνθρωπο του υποκόσμου, έναν λαθρέμπορο. Εντυπωσιάζεται απο την προσωπικότητα του και γρήγορα γίνεται συνεργάτης του στο λαθρεμπόριο. Τον χαρακτήρα του λαθρέμπορου υποδύεται ο Serge Livrozet. Γιος αγνώστου πατρός και μιας πόρνης, ο Livrozet έχει ένα περιπετειώδη βίο: βρέθηκε πολλές φορές στην παρανομία και θήτευσε στις Γαλλικές φυλακές παραπάνω από μια φορά. Συμμετείχε στον Μάη του 68 και ήταν ένας από τους πρώτους που κατέλαβαν την Σορβόννη. Πήρε το απολυτήριο λυκείου μέσα στις φυλακές. Γνωρίστηκε με τον Γάλλο διανοούμενο Μισέλ Φουκώ. Έγραψε το βιβλίο Από την φυλακή στην εξέγερση. Είναι ένας μαχόμενος αναρχικός. Στην βιογραφία του σημειώνει: "Στα 14, όταν ξεκίνησα να δουλεύω, μου είπαν ότι θα έπρεπε να γίνω υδραυλικός. Από εκείνη την μέρα κατάλαβα ότι καταδικάστηκα ισόβια να εργάζομαι".
(Πηγή: http://www.cinephilia.gr/euro/cantet2.htm)


Αριθμός Είδησης: 6051875
Γκρενόμπλ, Γαλλία 16/01/2008 14:23 (ΑΠΕ-ΜΠΕ-Γαλλ.Πρακτ.)
Γαλλία. Έκρυβε ότι ήταν άνεργος και πέθανε από το κρύο μέσα στο αυτοκίνητό του:
Ενας άνεργος 44 χρόνων, ο οποίος περνούσε τις νύκτες του μέσα στο αυτοκίνητό του ώστε το περιβάλλον του να πιστεύει ότι εργαζόταν νύκτα σ' ένα εργοστάσιο, βρέθηκε νεκρός την Κυριακή μέσα στο όχημά του στο Μπουργκουάν-Ζαλιέ (νοτιοανατολική Γαλλία), έγινε σήμερα γνωστό από δικαστική πηγή.
Ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε πως πρόκειται για "θάνατο από υποθερμία" που σημειώθηκε τη νύκτα του Σαββάτου προς την Κυριακή, όταν η θερμοκρασία είχε πέσει κάτω από το μηδέν σ' αυτή την πόλη που βρίσκεται κοντά στις γαλλικές Άλπεις, διευκρινίστηκε από την ίδια πηγή.
Ο άνδρας αυτός "είχε κάνει την οικογένειά του να πιστεύει πως εργαζόταν τη νύκτα στο εργοστάσιο Photowatt" της πόλης που ειδικεύεται στα φωτοβολταϊκά, πρόσθεσε η πηγή.
"Πήγαινε να κοιμηθεί στο αυτοκίνητό του και, καθώς δεν ήταν άστεγος και δεν είχε τη συνήθεια να κοιμάται πάνω σε εξόδους θερμότητας, πέθανε από υποθερμία", συνέχισε.
Το πτώμα του βρέθηκε "ντυμένο με πολλά πουλόβερ και πανταλόνια, φορεμένα το ένα πάνω από το άλλο. Φορούσε επίσης πολλές εσάρπες", διευκρίνισαν οι τραυματιοφορείς των πρώτων βοηθειών στην τοπική εφημερίδα "Λε Ντοφινέ λιμπερέ".
(Πηγή: http://panokato.blogspot.com/2008/01/blog-post_8229.html)


Ο Βενσάν έχει μια εικονικά υπέροχη ζωή. Μεγαλοαστούς γονείς που του παραστέκονται σε κάθε ανάγκη, μια καλή δουλειά ως σύμβουλος επιχειρήσεων, γυναίκα και παιδιά που αγαπά όσο τίποτε άλλο. Πίσω από την επιφάνεια της πραγματικότητας, η κρίση σε κάθε επίπεδο. Ο φόβος του ανολοκλήρωτου και ο χρόνος που χάνεται διαρκώς. Μοναδική του αντίδραση ή τρόπος φυγής, το να παίρνει τους δρόμους δίχως σκοπό. Όταν απολύεται από τη δουλειά του, αποκρύπτει το γεγονός από το στενό του περιβάλλον και χτίζει σταδιακά μια πλασματική ζωή, μέσα από συνεχή ψέματα και απάτες. Ως πότε, είναι το μοιραίο ερώτημα…

Εθιστικό, ρεαλιστικό και αβάσταχτα τραγικό, το φιλμ του Λοράν Καντέ είναι μια από τις μεγάλες αποκαλύψεις της χρονιάς. Πηγή έμπνευσης, η αληθινή ιστορία του Ζαν Κλοντ Ρομάν, ενός γιατρού ο οποίος εξαπατούσε την οικογένειά του επί 18 χρόνια δίχως να εργάζεται, φτάνοντας σε ένα αιματοκυλισμένο φινάλε. Ο Καντέ δεν επιλέγει να αφηγηθεί αυτά τα γεγονότα, αλλά δημιουργεί ένα ασφυκτικό σύμπαν καθημερινότητας και κοινωνικών ρόλων στους οποίους πρέπει να υπακούμε, για να θέσει πραγματικά υπαρξιακά ερωτήματα που κάνουν τη ζωή να μοιάζει με θρίλερ. Ο Ορελιέν Ρεκουάν είναι συγκλονιστικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η μουσική της Τζόσελιν Πουκ στοιχειώνει την ψυχρότητα των πλάνων που θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές του σινεμά του Αντονιόνι και το τέλος έρχεται σαν ισχυρή σφαλιάρα που μένει για πάντα στο πετσί σου. Γιατί μπορεί να σου θυμίζει την ίδια σου τη ζωή… Βγαίνοντας από το σινεμά, κοίταξε ν’ αποφύγεις τις ταμπέλες με κατεύθυνση την Εθνική. Ή μήπως όχι;
(Πηγή: http://cinemad.blogspot.com/2006/05/55_11.html)

Ενας άνεργος άντρας ξεγελά όλους γύρω του με μια φανταστική εργασία σε μια ταινία δοσμένη με ευρηματικότητα και έμπνευση.
Ενας άντρας που κρύβει από την οικογένειά του ότι απολύθηκε από τη δουλειά του είναι ο πρωταγωνιστής της δεύτερης αυτής ταινίας του Γάλλου σκηνοθέτη Λοράν Καντέ («Ressources humaines»). Αποφασισμένος να το κρατήσει μυστικό από τη γυναίκα και τα τρία παιδιά του, ο Βενσάν προσποιείται ότι βρήκε καινούργια δουλειά στον ΟΗΕ, στη Γενεύη. Για να ζήσει αναγκάζεται να αποσπά χρήματα εξαπατώντας γονείς και φίλους, περνώντας όλη τη βδομάδα στους δρόμους, στα πάρκινγκ και αλλού, ενώ τα Σαββατοκύριακα επιστρέφει κοντά στην οικογένειά του. Ωσπου κάποτε παρασύρεται από έναν μεσήλικα απατεώνα και μπλέκει σ' ένα σχέδιο απάτης.
Με βάση την περιβόητη υπόθεση Ζαν-Κλοντ Ρομάν που για 18 χρόνια ξεγελούσε την οικογένειά του κάνοντας όλους να πιστέψουν ότι εργαζόταν ως ερευνητής στην Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και όταν αποκαλύφθηκε το ψέμα του σκότωσε όλη την οικογένειά του, ο Λοράν Καντέ έφτιαξε ένα ιδιαίτερα λεπτό ψυχολογικό δράμα όπου, αφαιρώντας την τραγική του κατάληξη και επεκτείνοντας το θέμα του, έβαλε θέματα πολύ πιο ουσιαστικά και ανθρώπινα.
Από τη μια έχουμε τον κόσμο της εργασίας με τη συγκεκριμένη του δομή, τους εργοδότες, τα γραφεία, τους συναδέλφους και την κοινωνική αξία που η δουλειά δίνει στον εργαζόμενο κι από την άλλη τη διπλή προσωπικότητα του ήρωά του που επιζητεί, και τελικά απολαμβάνει, την απελευθέρωση από την υποχρεωτική εργασία.
Διπλή προσωπικότητα που ο Καντέ περιγράφει με μεθοδικότητα, επιμονή αλλά και προκλητικότητα, τονίζοντας την εσωτερική ανάγκη του πρωταγωνιστή του που τον οδηγεί αναπόφευκτα σε εφιαλτική κατάσταση, είδος προσωπικής κόλασης από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει.
Τα αισθήματα του μικροαστού που ξαφνικά αντιμετωπίζει μια τρομακτική ελευθερία και είναι αναγκασμένος συνεχώς να εφευρίσκει τρόπους επιβίωσης ο ηθοποιός του θεάτρου Ορελιέν Ρεκουάν δίνει με ξεχωριστή δύναμη, σκιτσάροντας ένα από τα πιο ανησυχητικά, περίπλοκα πορτρέτα που μας έδωσε ο σύγχρονος γαλλικός κινηματογράφος. Το πορτρέτο ενός ανθρώπου για τον οποίο τελικά δεν είσαι σίγουρος αν χάνει ή βρίσκει τον εαυτό του.

Το τελευταίο ψέμα
Μπαίνουμε στο 2003 με το αριστερό. Όποιος του μόχθου, του μεροκάματου και της ανεργίας δεν δει το «L' emploi du temps» δεν έχει καταλάβει τίποτα για την ψυχική του υγεία
Για άλλους τις κάνουν, άλλοι τις βλέπουν. Η δυστυχία να είσαι πολιτικοποιημένος και σκεπτόμενος καλλιτέχνης. Αν υπάρχει μια ταινία που να εικονογραφεί και να εξηγεί το περίφημο δοκίμιο της Φορεστιέρ «Οικονομική φρίκη», αυτή δεν είναι άλλη από το «Ελεύθερος ωραρίου», του Λοράν Καντέτ. Ενός από τους χαμηλόφωνους και τους πλέον ανήσυχους σκηνοθέτες της νέας γαλλικής γενιάς. Και αν η επέλαση των χολιγουντιανών ζόμπι, των εξωγήινων και των άλιεν, σε κάνουν να ανατριχιάζεις, τότε το μεγάλο δράμα και το μεγάλο ψέμα του ήρωα του Καντέτ, ενός συνηθισμένου καθημερινού ανθρώπου, σε στέλνει απροετοίμαστο στην επίγεια κόλαση.
Ο Βενσάν (Ορελιέν Ρεκουέν) είναι ο ζωντανός ορισμός της λευκής, ευρωπαϊκής, ελπίδας. Οικογενειάρχης, με μια γυναίκα που λατρεύει και τον λατρεύει και με τρία παιδιά που επίσης υπεραγαπά. Πέντε πλάσματα που στεγάζονται σε ιδιόκτητη μονοκατοικία. Ο Βενσάν έχει όλα όσα ονειρεύεται κάθε απόφοιτος οικονομικών επιστημών. Όλα εκτός από δουλειά. Μόλις απολύθηκε ύστερα από έντεκα χρόνια σκληρής δωδεκάωρης εργασίας. Από στέλεχος εταιρείας επενδύσεων, βρέθηκε στον δρόμο. Και το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό, το πρώτο πράγμα που διαπράττει έτσι από ένστικτο, είναι να επινοήσει μια νέα εργασία. Απίστευτο!
Μα γιατί; Τόσο δύσκολο, τόσο ακατόρθωτο είναι να ομολογήσει μια τέτοια αλήθεια; Σάμπως ο πρώτος ή ο τελευταίος απολυόμενος σ' αυτόν τον κόσμο είναι; Η διαφορά ανάμεσα σ' έναν άνεργο προλετάριο και σ' έναν κατεστραμμένο μεγαλοϋπάλληλο, είναι τα διόδια που χωρίζουν τον κόσμο της εργασίας στα δύο. Από εδώ οι χαμάληδες, από εκεί οι προνομιούχοι. Αυτή είναι η πρώτη αυταπάτη. Και απ' αυτή την αυταπάτη αρχίζει το σκάλισμα της τρύπας. Απ' αυτή τη φενάκη αρχίζει να τυλίγεται γύρω από το λαιμό του το κουβάρι με το μεγάλο ψέμα. Γιατί η συνειδητή πλευρά του Βενσάν αδυνατεί να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα. Γιατί αν συμφιλιωθεί μ' αυτήν, τότε είναι σαν να κατεδαφίζει το οικοδόμημα και να καίει ό,τι έβαλε μέσα σ' αυτό. Γιατί τότε πρέπει να τα αντικαταστήσει όλα. Την καταξίωση με την ταπείνωση, την κοινωνική υπεροχή με το ταμείο ανεργίας και την αξιοπρέπεια με τον εξευτελισμό. Πρέπει να δεχθεί πως είτε χαμάλης είτε γιάπης, είτε μεγαλοϋπάλληλος, όλοι σ' ένα καζάνι βράζουμε.
Έτσι ο Βενσάν... αυτοπροσλαμβάνεται σε μια υπηρεσία του ΟΗΕ με έδρα την Ελβετία. Σε υψηλόμισθη θέση συμβούλου για την οικονομική ανάπτυξη των τριτοκοσμικών και καθυστερημένων κουκίδων αυτού του πλανήτη. Πολύ βολικό γι' αυτόν και για την αυταπάτη του. Μακριά από το αδιάκριτο βλέμμα της γυναίκας του, αρχίζει να κτίζει έναν φανταστικό κόσμο. Να σκαλίζει μια μεγάλη τρύπα παρέα με το αυτοκίνητο, τον δρόμο, τη νύχτα, τη μοναξιά και τη σφιγμένη καρδιά του. Ο Βενσάν είναι ένας από τους χιλιάδες νεόπτωχους της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Ένας απ' αυτούς που πιστεύουν πως μόνο το επίπεδο της δουλειάς που κάνεις, σου εξασφαλίζουν σεβασμό, εκτίμηση και κοινωνική καταξίωση. Είμαι στέλεχος, άρα υπάρχω. Κάπως έτσι ο Βενσάν σκαλίζει. Και όσο σκαλίζει, τόσο η τρύπα μεταμορφώνεται σε τάφο. Και το ερώτημα που πλανάται, σαν θρίλερ Πατρίσιας Χάισμιθ και υπαρξιακού τρόμου, είναι εφιαλτικό. Αραγε σ' αυτόν τον τάφο θα πέσει μόνος του ή θα συμπαρασύρει μαζί του και την οικογένειά του;
(Πηγή: http://www.provoles.gr/movie%27s_03-04/040326.htm)


Ο Laurent Cantet είναι ένα δυναμικά ανερχόμενο όνομα στο νέο γαλλικό σινεμά. Σε άλλες εποχές θα μιλούσαμε για έναν 'στρατευμένο σκηνοθέτη, ενάντια στο κατεστημένο της πλουτοκρατίας και υπέρ του εργαζόμενου'. Καταλαβαίνετε και μόνοι σας ότι όλ' αυτά ακούγονται παλιομοδίτικα. Σήμερα όλοι ενδύθηκαν τον μανδύα του ευαίσθητου και φιλότιμου εργοδότη. Οι μέθοδοί τους εξευγενίστηκαν και εξωραϊστηκαν ωσαύτως. Αυτές τις υποδόριες τακτικές έρχεται να καταγγείλει ο Καντέ. Μας άφησε άφωνους με τον "Ανθρώπινο παράγοντα" στο διαγωνιστικό τμήμα του 40ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Και μας άφησε έντρομους βλέποντας τον "Ελεύθερο ωραρίου", με το έδαφος να υποχωρεί κάτω απ' τα πόδια μας. Συνειδητοποιήσαμε [όσοι κοιμούνται μακαρίως, καιρός να ξυπνήσουν] πόσο έχουμε μεταλλαχτεί από το νέο μας εργασιακό σύστημα και τί θλιβερά περιθώρια έχουμε παραπέρα.
Η βία του αστικού περιβάλλοντος τον απασχόλησε και τον ιντριγκάρισε από την πρώτη του δουλειά, μια τηλεταινία με τίτλο "Οι αιμοβόροι" [Les Sanguinaires, 1997]. Η δράση τοποθετείται στο κοντινό μέλλον. Μια παρέα αστών και τα παιδιά τους καταφεύγουν σ' ένα νησί το Δεκέμβριο του 1999 για να αποφύγουν τη φρενίτιδα της αλλαγής του αιώνα [που άλλαξε βέβαια την επόμενη χρονιά αλλ' αυτοί όπως και πάρα πολλοί άλλοι έτσι νόμιζαν]. Όπως ήταν φυσικό, μετέφεραν μαζί τους και τα προβλήματά τους αλλά και τον πανικό που θέλησαν ν' αποφύγουν, νομίζοντες ότι είναι γύρω τους κι όχι μέσα τους. Εντάσεις, πάθη, ζήλιες και διογκωμένα μίση τους μεταβάλλουν σταδιακά σε ζώα με - δυστυχώς - πολύ προβλέψιμες αντιδράσεις. Η πρωτοχρονιάτικη κατάληξη αποδυναμώνει το θέμα, αλλά μένει στα υπέρ μια πολύ καλή μελέτη πάνω στην ανδρική ψυχολογία και ψυχοσύνθεση. Βέβαια εγώ προτιμώ ανυπερθέτως το "Βιβλίο της ζωής" [The book of life] του Hal Hartley.

Το 1999 έκανε μια στροφή. Ο εγκλωβισμένος άνθρωπος είναι το κεντρικό του πρόσωπο, αλλά τώρα πια η βία είναι καθαρά ψυχολογική, προέρχεται από το εργασιακό περιβάλλον και προσλαμβάνει διαστάσεις εκβιασμού. Η ταινία "Ανθρώπινος παράγων" [Ressources houmaines] είναι εφιαλτικά ευρηματική και προφητική. Ο μαθητευόμενος γιος ανακαλύπτει, πίσω από την προοδευτικότητα των πολυεθνικών [35ωρο εργασίας], τον οπορτουνισμό και την καιροσκοπία. Η σύγκρουση με τον συμβιβασμένο πατέρα του είναι το δυνατότερο σημείο του φιλμ [εκπληκτικοί αμφότεροι οι Jalil Lespert και Jean-Claude Vallod]. Του λέει: μπράβο μπαμπά ο γιος σου πέρασε απ' την άλλη μεριά. Θα γίνει ότι ονειρεύτηκες. Ένα πετυχημένο στέλεχος που καταπιέζει τους υπαλλήλους και απολύει άτομα σαν και σένα, όταν πέφτει η παραγωγικότητά τους λόγω γήρατος. Εσένα όμως δεν θα σ' απολύσουν, θα σε συνταξιοδοτήσουν. Όχι γιατί επί 30 χρόνια τους δούλευες σαν σκύλος, αλλά γιατί με συμπαθεί το αφεντικό.
Δραματικός αλλά αριστουργηματικός, είναι και ο "Ελεύθερος ωραρίου" [L' emploi du temps]. Ο δημιουργός βάζει στο στόχαστρό του την παγκοσμιοποίηση, βλέποντας την κακή εξέλιξή της μέσα από την προοπτική του απάνθρωπου παράγοντα, ως φυσική συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς του. Ο ήρωάς του είναι θύμα του σύγχρονου μοντέλου περί επιτυχίας και κοινωνικής καταξίωσης. Η δύναμη της σκηνοθεσίας του Καντέ στηρίζεται, αφενός στην απλότητα [παντελής έλλειψη ανατροπών ή εντυπωσιακών πλάνων], κι αφετέρου στις στιβαρές ερμηνείες, κυρίως του πρωταγωνιστή Aurelien Recoing αλλά και της Karin Viard. Κρατάει σταθερή την ματιά (και την κάμερα) μες απ' τον άνθρωπο κι αφήνει την ιστορία να δουλέψει γι' αυτόν. Μπορεί να σας φαίνεται μια αργή 'διαδικασία' αλλά σίγουρα βρίσκει το κέντρο του προβλήματος. Αν είστε στελέχη επιχειρήσεων, θα νοιώσετε τον 'ασφυκτικό κλοιό' που υπονομεύει.

Το σενάριο είναι βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Jean-Claude Romond. Ο τύπος αυτός σκότωσε την οικογένειά του γιατί δεν μπορούσε ν' αντέξει την επικριτική τους στάση όταν θα μάθαιναν ότι απολύθηκε απ' τη δουλειά του ως επενδυτικός σύμβουλος των Ηνωμένων Εθνών στη Γενεύη. Ο Καντέ λέει πως δεν είχε υπόψη του το βιβλίο "L'Adversaire" [Ο αντίπαλος: Μια αληθινή ιστορία μιας τερατώδους εξαπάτησης] του Emmanuel Carrere που αναφερόταν στα πραγματικά γεγονότα. Στο φιλμ βέβαια δεν πεθαίνει κανείς, αλλά μην νομίζετε ότι θα είναι ανώδυνη η θέασή του. Ίσα-ίσα, θα περάσετε απ' τα σαράντα κύματα και την καταπιεσμένη ψυχολογία του ήρωα, θα δεχτείτε ψυχρολουσίες, θα κάνετε ζοφερές σκέψεις στις ελβετικές Άλπεις, θα νοιώσετε παγιδευμένοι στις καταστάσεις που ο ίδιος αφήνει να γίνουν χιονοστιβάδα. Ψυχολογικά είναι χειρότερη κι από το "Funny games" του Μίκαελ Χάνεκε.
Αξίζει επίσης να πούμε μερικά λόγια για τον Serge Livrozet που υποδύεται εκπληκτικά τον κακοποιό μέντορα του κεντρικού χαρακτήρα. Ο Λιβροζέ είναι από μόνος του 'βίος και πολιτεία'. Στο παρελθόν υπήρξε διαρρήκτης, συγγραφέας και μαχητικό στέλεχος του Μάη του '68. Φυλακίστηκε κι όταν αφέθηκε ελεύθερος, συναντήθηκε με τους Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Μισέλ Φουκώ και συγκρότησαν μια ομάδα δράσης ενάντια στις φυλακές και το σωφρονιστικό σύστημα, η οποία οδήγησε στην ίδρυση της εφημερίδας La Liberacion [Ελευθερία]. Στην ταινία υποδύεται έναν ιδιοκτήτη ξενοδοχείου που κάνει λαθρεμπόριο εκμεταλλευόμενος τη θέση του συγκροτήματός του και κάποιους από τους ανυποψίαστους πελάτες. Λειτουργεί τελείως αντιστικτικά και σιγοντάρει έξοχα τον γολγοθά του ελεύθερου ωραρίου Βίνσεντ. Πρόκειται για μια απολύτως επιτυχημένη επιλογή του σκηνοθέτη που αφενός προτιμά ερασιτέχνες ηθοποιούς και αφετέρου δίνει μια επιπλέον πολιτική διάσταση στο θέμα.


Οι υπότιτλοι είναι ενσωματωμένοι στην ταινία για να μπορούν να παίζονται σ' όλα τα dvd players φέτες.
]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=73516dfd8b3f4d41ce67fe2e77e171b292eb2790 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=73516dfd8b3f4d41ce67fe2e77e171b292eb2790 Tue, 01 Dec 2009 20:26:17 -0500
Οι υπότιτλοι είναι ενσωματωμένοι στην ταινία για να μπορούν να παίζονται σ' όλα τα dvd players φέτες.

Σκηνοθεσία: Ken Loach
Έτος Α' προβολής: 2001
Είδος: Κωμωδία, δράμα
Ανάλυση εικόνας: 624 x 336, 13:7
Video codec: XviD ISO MPEG-4
Video bitrate: 1196
Framerate: 25.000
Audio codec: 0x0055 MPEG-1 Layer 3
Audio bitrate: 48000Hz, 160 kb/s tot
Αριθμός καναλιών ήχου: 2
Διάρκεια: 1:32:16


Ο Paul, ο Mick και οι άλλοι εργάζονται στη συντήρηση των βρετανικών σιδηροδρόμων, στο Νότιο Γιορκσάιρ. Το 1997, όμως, οι σιδηρόδρομοι ιδιωτικοποιούνται και διαμορφώνονται νέες συνθήκες εργασίας. Από τον κρατικό φορέα British Rail τη συντήρηση αναλαμβάνει η εταιρία Railtrack. Ως γνωστόν οι όροι εργασίας μεταξύ ιδιωτικού τομέα και δημοσίου έχουν μεγάλες διαφορές. Οι υπάλληλοι είναι αναγκασμένοι είτε να συμβιβαστούν με τους νέους, αυτούς όρους εργασίας, ή να αποχωρήσουν με μια πολύ μικρή αποζημίωση, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον" αλλού. Το slogan της ταινίας παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ: Δουλεύεις για να ζεις ή ζεις για να δουλεύεις;
Ο Ken Loach για μια ακόμη φορά κινείται μέσα σε ένα πολιτικό - κοινωνικό πλαίσιο και μιλά για τα δεινά της ιδιωτικοποίησης. Η ιστορία του περάσματος από την British Rail στη Railtrack, είναι γνωστή στην Μεγάλη Βρετανία και οι πληγές είναι ακόμη ανοιχτές. Και σίγουρα είναι ένα θέμα που μπορεί να ειδωθεί από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Στο Navigators στο επίκεντρο δεν είναι τόσο οι οικονομικές επιπτώσεις όσο οι επιπτώσεις στις σχέσεις των εργατών. Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας 2001.
(Πηγή: http://www.cinemanews.gr/v5/movies.php?n=321)

" Δεν μπορώ να είμαι πια αισιόδοξος "

Ο Κεν Λόουτς ανήκει στους σκηνοθέτες που όταν δίνουν συνεντεύξεις μιλούν έτσι όπως γυρίζουν ταινίες: λιτά και ουσιαστικά. Από τη δεκαετία του '60 ως σήμερα που έχει κλείσει πλέον τα 70 ο αριστερών διαθέσεων βρετανός σκηνοθέτης παραμένει αφοσιωμένος σε έναν συγκεκριμένο, πολιτικό κινηματογράφο αντλώντας τη θεματολογία του από τα δίχως τέλος προβλήματα της εργατικής τάξης. Η τελευταία ταινία του «The navigators» αναφέρεται στους εργάτες των Σιδηροδρομικών Γραμμών της Βρετανίας, οι οποίοι το 1995 είδαν τα κεκτημένα τους να πηγαίνουν περίπατο όταν τον κλάδο τους τσάκισε το νυστέρι της ιδιωτικοποίησης. Σκέψεις για την ταινία αλλά και για το ζοφερό μέλλον που προβλέπει σε ό,τι αφορά την παγκοσμιοποίηση ο Λόουτς μοιράστηκε με «Το Βήμα» σε μια συνέντευξη που έλαβε χώρα στη Βενετία, όταν το «Navigators» παρουσιάστηκε για πρώτη φορά πέρυσι τον Αύγουστο.
- Πώς προέκυψε το σενάριο του «Navigators»;
«Ενας πρώην εργάτης των Βρετανικών Σιδηροδρομικών Γραμμών, ο Ρομπ Ντόουνερ, ο οποίος αφότου η ταινία ολοκληρώθηκε απεβίωσε από την επάρατη νόσο, μου τηλεφώνησε για να μου προτείνει την πιθανότητα ενός σεναρίου γύρω από τις συνθήκες που επικρατούν στον κλάδο του. Συναντηθήκαμε και καταλήξαμε στο "Navigators". Ο Ντόουνερ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την υπηρεσία του το 1996 όταν έσπασε έναν τένοντα».
- Θα έλεγα ότι με πρόσχημα τους εργάτες των σιδηροδρόμων η ταινία σε ένα γενικότερο πλαίσιο μιλάει για τις αλλαγές που έχουν προκύψει ανάμεσα στη σχέση εργαζομένου - εργοδότη και κυρίως για τις επιπτώσεις στην εργατική τάξη. Συμφωνείτε;
«Απολύτως. Ζούμε τρομακτικές αλλαγές. Η περιστασιακή εργασία παίρνει σιγά σιγά τη θέση της μονιμότητας και κάθε ασφάλεια του εργαζομένου ισοπεδώνεται. Ανθρωποι που έχουν προσφέρει χρόνια υπηρεσίας και έχουν παράδοση σε μια δουλειά εντελώς ξαφνικά τη χάνουν, αναγκασμένοι να δουλεύουν όποτε τους ζητηθεί. Αυτό το σύστημα βολεύει τον εργοδότη αλλά είναι ένα σύστημα απελπισίας για τον εργαζόμενο. Επίσης, όλοι πια βρίσκονται χωμένοι μέσα στο ίδιο σακί, υποχρεωμένοι να κάνουν τα πάντα».
- Ως σήμερα κρύβατε τον σπόρο της αισιοδοξίας στις ταινίες σας, όλα αυτά όμως που λέτε δεν διαμορφώνουν ένα κάθε άλλο παρά αισιόδοξο μέλλον;
«Δυστυχώς ναι. Οταν σκέφτομαι το άμεσο μέλλον δεν μπορώ να είμαι πια αισιόδοξος. Στο πολύ μακρινό σίγουρα θα υπάρξουν εξελίξεις, τις οποίες όμως δεν μπορούμε να προβλέψουμε σήμερα. Πιστεύω πάντως ότι η αντίσταση έχει αρχίσει να γεννιέται, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στα πρόσφατα γεγονότα της Γένοβας και πιο πριν στο Σιάτλ. Ολα αυτά που είδαμε να συμβαίνουν στη Γένοβα οφείλονται εν μέρει στην οργή. Οργή από τους πολίτες που εξαπατήθηκαν και βλέπουν τα εργασιακά δικαιώματά τους να εξαφανίζονται, οργή για την επιτυχία των κυβερνήσεων που θέλησαν και κατάφεραν την εξαφάνισή τους ακολουθώντας τον δρόμο των ιδιωτικοποιήσεων».
- Εδώ και περίπου 40 χρόνια αποτυπώνετε ιστορίες που αναφέρονται στον συνεχή αγώνα της εργατικής τάξης για ένα καλύτερο αύριο. Δεν νιώσατε ποτέ απογοητευμένος που το αύριο όχι μόνο δεν γίνεται καλύτερο αλλά χειροτερεύει κιόλας;
«Δεν θα το έλεγα. Το να γυρίζεις ταινίες γύρω από αυτά τα θέματα είναι το ευχάριστο σκέλος. Το δυσάρεστο είναι ότι πολλοί άνθρωποι ζουν στην πρώτη γραμμή τα προβλήματα και τον διαρκή αγώνα. Πιστεύω ότι όταν ως κινηματογραφιστής βρίσκεσαι χωμένος μέσα σε αυτού του τύπου τις ιστορίες το ενδιαφέρον σου δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί. Γιατί είναι ιστορίες γενναιότητας, κουράγιου και απόγνωσης. Αυτά τα στοιχεία φτιάχνουν το διάγραμμα της ανθρώπινης εμπειρίας και τι πιο ενδιαφέρον από το να προσπαθείς να την αποκαλύψεις».
- Πόσο συχνά πηγαίνετε σινεμά;
«Ω, σχεδόν καθόλου. Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι εγκατεστημένος στη Γλασκώβη, όπου μέσα σε δύο μήνες είδα μόνο δύο ταινίες. Στο Λονδίνο πάντα κάτι βρίσκεις, εκτός Λονδίνου όμως είναι εξαιρετικά δύσκολο. Εχεις μόνο την επιλογή των multiplex. Και δεν έχω καμία διάθεση να δω κούκλες και καρτούν και τέρατα κατασκευασμένα σε κομπιούτερ».
- Νιώσατε ποτέ την ανάγκη να ξεφύγετε κάπως από το συνηθισμένο μοτίβο των ταινιών σας και να γυρίσετε μια κάπως πιο ανάλαφρη, ψυχαγωγική ταινία;
«Νομίζω ότι το χιούμορ μου βρίσκεται κοντά στο χιούμορ των ηρώων του "Navigators". Αυτές οι καταστάσεις με κάνουν να χαμογελώ και αυτό το χιούμορ θέλω να κάνω. Το "Ανδρες με τα όλα τους", για παράδειγμα, που επίσης μιλούσε για την ανεργία στην Αγγλία, είχε στόχο αποκλειστικά την παραγωγή γέλιου, ενώ θα μπορούσε να γίνει κάτι βαθύτερο. Αν όμως το απεπειράτο θα έχανε το γέλιο. Οπως το αντιμετωπίζει κανείς...».
- Συνηθίζετε να μη δίνετε ολόκληρο το σενάριο στους ηθοποιούς από την αρχή, περιμένοντας πολλές φορές την τελευταία στιγμή για το γύρισμα κάποιων σκηνών. Γιατί;
«Οταν προσπαθείς να γυρίσεις μια σκηνή όπου κάτι αναπάντεχο συμβαίνει, π.χ. ένα σοκ, δεν πρέπει να έχεις τα πάντα προμελετημένα. Ειδάλλως ο φακός δεν θα καταγράψει ποτέ αυτό το δευτερόλεπτο πίσω από τα μάτια, ένα δευτερόλεπτο που μπορεί να πει πολύ περισσότερα από ό,τι δέκα σελίδες διαλόγων. Δεν είναι όμως μια πατέντα που πάντοτε ακολουθώ ούτε και θεωρώ ότι πρέπει να γυρίζονται έτσι κάποιες σκηνές. Αλλωστε με κάτι τέτοιο θα πρέπει να νιώθει άνετα και ο ηθοποιός».
- Οι δραστηριότητές σας στον χώρο της Αριστεράς υπήρξαν έντονες τις δεκαετίες του '70 και του '80. Σκοπεύετε να ασχοληθείτε κάποτε αποκλειστικώς με την πολιτική;
«Οχι, όχι, με τίποτε. Εχω κακές αναμνήσεις από την εποχή στην οποία αναφέρεστε. Αλλωστε οι άνθρωποι του κινηματογράφου μού είναι πολύ πιο ευχάριστοι από τους ανθρώπους της πολιτικής. Είναι μεγάλο προνόμιο να μπορείς να κάνεις ταινίες, διότι έτσι σου επιτρέπεται να μιλήσεις αλλά και να παρασύρεις και άλλους να μιλήσουν μαζί σου. Συμβάλλεις στο καλό με όποιον τρόπο μπορείς και ο τρόπος που έχω επιλέξει να συμβάλλω είναι ο κινηματογράφος. Δεν θα βρισκόμουν στα νερά μου αν αφοσιωνόμουν πλήρως στην πολιτική».
(Πηγή:http://www.tovima.gr/default.asp?pid=46&ct=34&artId=125100&dt=28/04/2002)

Περισσότερες πληροφορίες: http://www.imdb.com/title/tt0279977/]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=3a2c4366d624cba9c30fd069347e623b7df8be96 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=3a2c4366d624cba9c30fd069347e623b7df8be96 Tue, 01 Dec 2009 20:13:24 -0500 vidalia Links2
απο τα multimedia
echo-mixer envy24 HDSPConf HDSPMixer Rmedigicontrol xawtv

==μπαινουν==
cups locate terminator

τα νεα cursor theme + vlc skin, θα εμφανισθουν στην επομενη verison.

βαλαμε το terminator, και θα εχουμε αυτη σαν βαασικη console]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=a2d15832554ad0cf0b55c36db5644f063fd33c27 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=a2d15832554ad0cf0b55c36db5644f063fd33c27 Tue, 01 Dec 2009 13:31:46 -0500 Μία ταινία του Dennis Gansel

Υπόθεση:
Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο του Μόρτον Ρου, το οποίο περιγράφει ένα πείραμα που έγινε στο σχολείο Cubberley της Καλιφόρνια το 1967, αν και τα στοιχεία για το εάν όντως έγινε κάτι τέτοιο δεν είναι ξεκάθαρα....
Ένας καθηγητής πολιτικής ιστορίας με αναρχικό παρελθόν και πρωτοποριακές ιδέες στήνει ένα παιχνίδι ρόλων με τους μαθητές του. Από την επόμενη μέρα ξεκινάει ένα πρόγραμμα πειθαρχίας βασισμένο στην φασιστική νοοτροπία, με περιορισμούς ελευθεριών και με σκοπό να λειτουργούν όλοι σαν μια μονάδα. Οι μαθητές ανταποκρίνονται άμεσα, και μέσα σε τέσσερες ημέρες μόνο η καταστάση αρχίζει να ξεφεύγει από τον έλεγχο. Μέσα από αυτό το διδακτικό πείραμα, ο καθηγητής θέλει να τους δείξει στην πράξη την κρυφή γοητεία του ολοκληρωτισμού, τα πράγματα όμως αρχίζουν να παίρνουν διαφορετική τροπή από αυτήν που περίμενε......]]> http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=b0319c6de970c81136a3b8e8448f12a50ebd94c1 http://tracker.stigalaria.org/index.php?page=torrent-details&id=b0319c6de970c81136a3b8e8448f12a50ebd94c1 Mon, 30 Nov 2009 08:54:22 -0500